Największa planeta układu słonecznego- Jowisz

Jowisz- Największa planeta Układu Słonecznego. Jego masa dwukrotnie przewyższa masę wszystkich pozostałych planet naszego układu. Średnica równikowa to 142 984 kilometry. Posiada wiele księżyców (co najmniej 63- najwięcej ze wszystkich palnet Układu Słonecznego) oraz pierścienie. Jowisz wraz z Saturnem, Uranem i Neptunem to planety gazowe, czasem nazywane również planetami jowiszowymi. Jowisz jest najszybciej obracającą się planetą w Układzie Słonecznym, co powoduje duże spłaszczenie planety na biegunach. Na okrążenie słońca potrzebuje ok.12 lat, a obrót wokół własnej osi zajmuje mu ok.10 godzin. Atmosfera Jowisza składa się w ok. 86 % z wodoru i ok. 14 % z helu. Na Jowiszu panuje przyciąganie ośmiokrotnie większe od ziemskiego. Jowisz to gazowy olbrzym. Obiega on Słońce w 4 333,287 dni, lecz okres jego obrotu wokół osi to tylko 9h 55m 30s, co jest najszybszym zmierzonym okresem obrotu w Układzie Słonecznym. Z tego powodu na powierzchni planety wieją silne wiatry i trwają ciągłe burze. Najbardziej znaną cechą Jowisza jest Wielka Czerwona Plama, trwały antycyklon, znajdujący się 22 stopnie na południe od równika, którego średnica jest większa od średnicy Ziemi. O jego istnieniu wiadomo od co najmniej 1831. Prawdopodobnie zaobserwowano go już w 1665. Modele matematyczne wskazują, że burza jest stabilna i jest stałą cechą planety. 

Jowisz

Czerwona planeta- Mars

Mars-  Czwarta według oddalenia od Słońca planeta Układu Słonecznego. Mars posiada dwa niewielkie księżyce o nieregularnych kształtach i jest planetą o połowę mniejszą od Ziemi. Atmosfera Marsa jest bardzo cienka i rozrzedzona. Średnie ciśnienie atmosferyczne waha się w granicach 750 paskali. Czerwona planeta składa się ze stałego jądra o promieniu ok. 1700 km, w skład którego wchodzą przede wszystkim nikiel i żelazo. Jest ono otoczone skalistym płaszczem. Powierzchnię planety stanowi 30 kilometrowa, skorupa składająca się w 2/3 z krzemu, ale także żelaza i jego związków, takich jak tlenek żelaza i siarczek żelaza, dzięki którym planeta ma czerwony kolor. Temperatura na Marsie zmienia się bardzo gwałtownie w ciągu trwania roku. Powodem tych wahań jest kształt marsjańskiej orbity: jest ona silnie eliptyczna. Średnia temperatura na czerwonej planecie wynosi od –120°C do 22°C. Mars znany jest w Układzie Słonecznym z najwyższych łańcuchów górskich oraz największych kanionów. Najwyższa góra na Marsie, a za razem największa w Układzie Słonecznym - Olympus Mons - stożek wygasłego wulkanu, ma ponad 24 km wysokości i ok. 550 kilometrową średnicę podstawy.
Nazwa planety pochodzi od imienia rzymskiego boga wojny – Marsa. Zawdzięcza ją swej barwie, która przy obserwacji wydaje się być rdzawo-czerwona i kojarzyła się starożytnym z pożogą wojenną.

Mars

Nasz dom- Ziemia

Ziemia- Jest trzecia w kolejności (licząc od Słońca). Wokół Ziemi krąży jeden naturalny satelita- Księżyc. Budowa wewnętrzna Ziemi składa się z jądra, płaszcza, oraz skorupy. Skład chemiczny Ziemi to głównie żelazo, tlen, krzem, magnez. Średni promień Ziemi wynosi 6.371 km, objętość 1.083 x 1018, temperatura powierzchni wynosi średnio 14°C, a wnętrza, ok. 5.000°C. Pod względem gęstości Ziemia zajmuje pierwsze miejsce wśród planet Układu Słonecznego. 71 % powierzchni Ziemi zajmuje woda, jednie 29% stanowią lądy. Ziemia jest jedyną planetą w Układzie Słonecznym, na której woda może powszechnie występować w stanie ciekłym. Ziemia, jak i pozostałe obiekty Układu Słonecznego, uformowała się około 4,54 lat temu z obłoku pyłu i gazu pozostałych po produkcji Słońca. W wieku 300 mln lat Ziemia zderzyła się z obiektem wielkości Marsa, nazywanym Theą. Z odłamków po zderzeniu uformował się Księżyc. Ziemia jest aktualnie jedynym miejscem w kosmosie, gdzie człowiek ma stuprocentową pewność co do istnienia życia. Zamieszkiwana jest przez miliony gatunków grzybów, zwierząt i roślin. Wśród nich jedynym inteligentnym gatunkiem jest człowiek. Jego głównymi osiągnięciami w badaniach kosmosu są:

• Wysłanie człowieka na Księżyc;
• Zbadanie planet zewnętrznych Układu Słonecznego;
• Ułożenie map nieba;
• Wykonanie fotografii odległych galaktyk z pomocą Teleskopu Hubble'a. 

Ziemia

Planeta miłości? - Wenus

Wenus- jest trzecim pod względem jasności ciałem niebieskim po Słońcu i Księżycu widocznym z Ziemi. Ponieważ obserwacje tej planety są możliwe tylko wieczorem i rano, nazywana jest także: Jutrzenką, Gwiazdą Poranną lub Gwiazdą Wieczorną. Jej nazwa wzięła się od rzymskiej bogini miłości. Jedną z cech charakterystycznych Wenus jest bardzo gruba warstwa chmur, uniemożliwiająca jakiekolwiek obserwacje powierzchni planety. Atmosfera Wenus składa się głównie z dwutlenku węgla (96,5 %) oraz, w znacznie mniejszym stopniu, z azotu (ok 3,5 %). Wenus posiada słabe pole magnetyczne, które jest o trzy rzędy wielkości mniejsze od ziemskiego. Temperatura na powierzchni globu oscyluje w granicach 400°C, a w niektórych miejscach nawet 500°C. Pomimo faktu, iż Wenus znajduje się prawie dwa razy dalej od Słońca niż Merkury, jest ona najgorętszą planetą w Układzie Słonecznym. Tak wysoka temperatura jest spowodowana przez efekt cieplarniany. Co ciekawe - Wenus krąży w ekosferze Układu Słonecznego i do pewnego okresu na Ziemi i Wenus panowały zbliżone warunki. Wenus była gorętsza o niespełna 10 stopni Celsjusza. Ziemię mógł spotkać los podobny do Wenus, jednak stało się coś, co spowodowało, że obie planety podążyły inną drogą ewolucji. Na Ziemi spadł deszcz i cały dwutlenek węgla z atmosfery wchłonęły skały. Potem przyszło zlodowacenie, co pozwoliło Ziemi ostygnąć. Wenus nie miała tyle szczęścia i cała jej woda wyparowała i w postaci pary unosi się w jej bardzo gęstej atmosferze. Gdyby nie to - realne by były wycieczki do tropików na Wenus. Patrząc na Ziemskie niebo najjaśniejszym obiektem jest Wenus, zwana także gwiazdą poranną lub gwiazdą wieczorną. Jednocześnie Wenus jest najbliższą Ziemi planetą. Jej odległość od Ziemi to tylko 38 milionów kilometrów. Nie liczymy Księżyca - on jest satelitą Ziemi, a nie planetą układu Słonecznego.

Wenus

Najmniejsza planeta układu słonecznego - Merkury

Merkury- licząc od Słońca, pierwsza planeta Układu Słonecznego. Pod względem wielkości w Układzie Słonecznym zajmuje ósme miejsce. Jest to jeden z najjaśniejszych obiektów na niebie, jednakże niewielka odległość od Słońca oraz stosunkowo szybki ruch obiegowy czynią Merkurego niezwykle trudnym do obserwacji. Powierzchnia Merkurego jest bardzo podobna do powierzchni Księżyca - występują liczne i głębokie kratery. Planeta nie posiada atmosfery; nie występują na niej również żadne zjawiska tektoniczne. Ponadto na powierzchni można spotkać wiele urwisk i kanionów. Temperatura na planecie waha się      od -180° C  do 430°C.
Jego masa wynosi 0,0552 Masy Ziemi. Średnica planety na równiku wynosi zaledwie 4 879 km. Merkury obiega Słońce w 87,969 dni. Prędkość Merkurego na orbicie to 172 248 km/godz i jest to najszybsza planeta w Układzie Słonecznym. Co ciekawe pełny obrót planety wokół własnej osi zajmuje Merkuremu 58d 15h 26min, co powoduje jedną ciekawą anomalię na niebie Merkurego. Otóż Słońce nie porusza się na niebie tej planety, jak na Ziemi. Gdybyśmy obserwowali jego wschód, to gdzieś koło południa Słońce zatrzymuje się na niebie Merkurego - zawraca, po czym znów się zatrzymuje i kontynuuje swą pierwotną wędrówkę.


Starożytni Grecy nazywali planetę Στίλβων (Stílbōn), co oznaczało „migotanie”, oraz Ἑρμάων (Hermáōn). Później wprowadzili nazwę Apollo na określenie Merkurego o poranku i Hermes na planetę widzianą wieczorem. Około IV wieku p.n.e. greccy astronomowie zrozumieli, że obie nazwy odnoszą się do tego samego ciała.
Rzymianie nazwali planetę imieniem boskiego posłańca – Merkurego, odpowiednika greckiego Hermesa.
W starożytnych Chinach Merkury znany był jako Chen Xing, „Gwiazda Godzinna”. Utożsamiany był z kierunkiem północnym i żywiołem wody w filozofii wu xing, a przyporządkowanym mu kolorem był czarny.
Mitologia hinduistyczna używa imienia Budha dla Merkurego – na cześć boga handlarzy i opiekuna środy.
Bóg Odyn (lub Woden) z mitologii germańskiej, od którego wywodzi się angielska nazwa środy (Wednesday, od Woden's day), również utożsamiany był z Merkurym.
Majowie wyobrażali sobie Merkurego jako sowę lub cztery sowy (dwie o poranku i dwie wieczorem), będące posłańcami zaświatów.

Merkury

Wszechświat i nasz układ planetarny

 

Układ Słoneczny jest zbiorem ciał astronomicznych znajdujących się pod dominującym wpływem pola grawitacyjnego Słońca. Galaktyka, w której znajduje się Układ Słoneczny nazwana jest Drogą Mleczną. Jest ona skupiskiem ponad 400 miliardów gwiazd, oraz ogromnej ilości materii międzygwiazdowej. Ma ona średnicę długości 100000 lat świetlnych. Droga Mleczna jest galaktyką spiralną, mająca o kształt spłaszczonego dysku. Skupia on. większość masy galaktyki. Galaktyka obiega jej centralne zagęszczenie zwane jądrem galaktyki. Gwiazdy obiegają jądro galaktyki. z różnymi prędkościami. Prawdopodobnie w jądrze Drogi Mlecznej znajduje się ogromna masa, która ściśnięta do niewielkiej objętości mogła utworzyć tzw. czarną dziurę. Jest to twór, który ma tak dużą masę skupioną w niewielkiej objętości i tak silne przyciąganie, że nic nie jest w stanie jej opuścić, nawet światło. Obecnie znane jest zjawisko rozszerzania się Wszechświata, czyli oddalania się od siebie galaktyk. Im dalej znajdują się dane galaktyki, tym rozszerzają się one z większą prędkością. Najodleglejsze galaktyki znajdują się w odległości 10- 12 miliardów lat świetlnych, tak więc musiały oddalać się z prędkością światła. Zakłada się, że kiedyś wszystkie galaktyki skupione były w jednym punkcie, lecz ok. 15 miliardów lat temu nastąpił Wielki Wybuch. Od tej chwili Wszechświat rozszerza się z jednakową prędkością we wszystkich kierunkach.

 Układ planetarny w którym znajduje się Ziemia powstał ok. 4,6 miliarda lat temu. Układ Słoneczny składa się ze: Słońca, ośmiu planet, naturalnych satelitów (księżyców) planet, planetoid, komet, ciał meteorowych oraz pyłu i gazu międzyplanetarnego. Słońce jest gwiazdą i zawiera w sobie 99,9 % masy zawartej w ciałach Układu Słonecznego.